Togetherwefade

ลองจินตนาการถึงงานเลี้ยงฉลองสักงาน

สถานที่นั้นถูกประดับประดาด้วยสายรุ้ง ต้นไม้ใบหญ้าถูกตัดแต่งจนสวยงามเรียบร้อย

รอบตัวมีผู้คนมากมาย

ทุกคนหัวเราะ  ร้องตะโกนเสียงเพลงด้วยความสุข

ทุกคนสวมกอดกัน หยิบยื่นความรักให้แก่กัน

แต่กลับไม่มีเรา

เคยไหมที่รู้สึกไร้ตัวตนแบบนี้

เหมือนเวลาคุณยายแจกขนม แล้วลืมแจกให้เรา...

เหมือนเวลาเพี่อนชวนทุกคนไปเที่ยว แต่ลืมเรียกเราไปด้วย...

เหมือนเวลาพ่อกับแม่เจอลูกพี่ลูกน้องเรา แล้วไม่ใส่ใจเราเลย....

เหมือนเวลาทำงานกลุ่ม แล้วเราโดนทิ้งไว้ด้านนอกวง...

การเป็นส่วนหนึ่งนั้นมันเป็นอย่างไรกันแน่

หรือว่าฉันปิดกั้นตัวเองมากเกินไป?

ฉันสับสนเหลือเกิน

edit @ 30 Dec 2008 11:46:45 by togetherwefade